بیایید کمی فکر کنیم...

2-3 سال پیش توی یکی از این سایت ها خبری معتبر - شرمنده به خاطر ندارم چه سایتی ولی از منبع مطمئن باشید - خوندم ایران بدترین سیستم بانکداری و بانکی دنیا رو از نطر مشتری مداری و کاغذ بازی داره.

حالا یه چیز من اضافه اش کنم؟ الان بانک بودم دزده اومد پولی رو که یه نفر میخواست بده دست متصدی از دستش کشید فرار کرد!!!  رفیق موتور سوارشم دم در بانک منتظر سوارش کرد و الفرار! خلاصته الکلام! پولو برد یه لیوان آبم روش خورد! مامور نگهبانم حتی نفهمید!

پاورقی: نداریم امروز!

آیا میدونید کمونیست ها همدیگه رو رفیق خطاب میکنن؟
همونطوری که مثلآ رفقای  بسیجی همدیگه رو برادر خطاب میکنن...
منم از خطاب کردن دوستان و آشناهان به عنوان رفیق خیلی خوشم میاد. البته من کمونیست نیستم ها!
شما چطور؟ دوستان و آشنایانتون رو ترجیح میدید چی صدا کنید؟ عزیزم؟ عزیز؟ رفیق؟ یا...؟

یه روز توی محوطه ی دانشگاه ترم دومی ها! داشتن فوتبال بازی میکردن منم رفتم بهشون ملحق شدم که بازی کنم. توپ افتاد نزدیک من یکیشون داد زد بهش پاس نده!!! ترم یکیه! و اونم بهم پاس نداد! منم ول کردم رفتم ولی بعدها یه حالی ازشون گرفتم که نگو!

پاورقی1: منو اون ترم دومی ها همه ورودی یه سال بودیم ولی چون دانشگاه بیشتر از ظرفیتش دانشجو گرفته بود مارو دو قسمت کردن طبق معمول به علت شانس خوب من، سهمم شد ترم بهمن!

امشب که این پست رو مینویسم شب لیله الرغائب هست. اگه من اشتباه نکنم هر حاجتی(آرزو) داشته باشیم براورده میشه چون خدا میاد زمین پیش بنده هاش و چهره ی معنوی خودشو توی کعبه نشون میده...آرزو کنید دوستان! حتی اگه حرف من اشتباه باشه با آرزو کردن چیزی رو از دست نمیدید...میدید؟!

پاورقی: ببینید کار منی که یه زمانی افکار لاییک داشتم به کجاها رسیده!

عجب در کار این دنیا مانده ام...همیشه توی زندگیم از قضاوت زود ضربه خوردم.

ذهن و فکر ما امن ترین جای دنیاست.
اگه جسم مارو به بردگی ببرن،
اگه به ما زور بگن،
اگه اختیاری از خودمون نداشته باشیم،
اگه زندانی باشیم،
اگه حتی مارو بکشن،

آقا! توی قسمت نظرات من فحش میدی آدرس وبلاگتم بنویس در خدمت باشیم.

اینو مینویسم شاکی میشن خیلی ها ولی خوب دیگه شرمنده!
امروز صبح که رفته بودم بانک یه خانمه دستشو دراز کرد قبضشو بده به متصدی بانک، آقا این نیم کیلو طلا به دستش بود (به خدا من چشم چرون یا بخیل نیستم) چندین تا النگوی بزرگ هر کدوم هم این هوا! وقتی توی خونه بحثم میشه با مادرم سر طلا (منظورم دعوا نیست، صحبت عادی با مامان جونم) میگم بهش این طلا چه فایده ای واسه شما داره؟! چند تیکه آهنه! همش فکر خرید جدیدش هستید و تعویض قدیمی! (ولی خدایی مادرم زیاد اهل این کارا نیست ولی اخر بازم زنه دیگه!!!) شاکی میشه چشاش قرمز و میگه طلا زینت زنه و دلخوشی زن به همیناست و این حرفا! اخر سر هم میگه بیچاره زنت فردا بد بخته چون براش طلا نمیخری!!! من که با طلا مخالف نیستم اما نه دیگه یک کیلو طلا! اصلآ این دوره زمونه از نظر امنیت هم برای خانما بده طلاشون جلب توجه کنه، نه؟
حالا گیر من اصلآ این نیست که خسیسم مثلآ، من میگم دلخوشی مگه به این چیزاست؟ من خودم توی زندگی دو تا دلخوشی داشتم به هیچ کدوم نرسیدم. یکی داشتن یه دوست خوب(البته دختر) و با وفا و این حرفا که گیرم نیومد دوم هم داشتن یه لپ تاپ، هر وقت از جلوی این لپ تاپ فروشی ها رد میشم عین مجسمه میخکوب میشم نگاه میکنم.وصف مقدار علاقه ی من به این دو چیز در حد قلمم نیست! خلاصه من از داشتن هر دوی این دلخوشی ها نا امید شدم و بیخیالشون شدم، اما نمردم؟!! من موفق شدم فراموششون کنم.
ادم میتونه به یه چیز دیگه دل خوش کنه مثلآ الان من وبلاگم رو دوست دارم! نمیگم همه درویشو مرتاض. ولی خدایی دلخوشی به این چیزا نیست، دلخوشی یه چیز درونی هست که امثال من هنوز توان دلخوشی از درون رو نداریم ولی میتونیم به این چیزا دل خوش کنیم یا نه؟ نه به چیزی که همش هزینه داره یا بدست اوردنش خارج از توان ماست...
وراجی کردم ؟ باشه بابا چرا میزنی حالا؟! اخ! نزننننننننننن!
سعدی میگه: از درویشی پرسیدند دلت چه میخواهد؟ گفت: آنکه هیچ نخواهد.

[ صدای زنگ موبایل... ]

او: (بی درنگ) سلام...آیا راه برگشتی هم وجود داره؟

من: مگر راهی رفتیم که بخواهیم برگردیم؟

او: منظورت چیه؟

من: ما قرار بود راهی رو با هم آغاز کنیم که تو قدم اول رو بر نداشتیم جا زدی... اما من به راهم ادامه دادم.
رفتمو رفتم. الان خیلی بین ما فاصله هست.

او: یعنی منو نمی بخشی؟ نمیشه فاصله ها رو کم کرد و دوباره مثل اول شد؟

من: بله البته من تورو بخشیده بودم. اما هرگز عقب گرد و تکرار اشتباهات رو از من نخواه، که جوابم
نه!!! هست.

او: تو خیلی کینه ای هستی، سنگ دل، همیشه حرف از بخشش می زدی، پس چی شد حالا؟!

من: [ لبخندی تمسخر آمیز ]

او: به چی میخندی؟

من: هر چی من هیچی نمیگم تو گستاخ تر میشی.

او: حرف آخرته؟

من: حرف اول و آخر.

[ پایان تماس ]

افسوس که موبایل هرگز زنگ نخورد که من بهت بگم واقعآ راه برگشتی وجود نداره...

نتیجه گیری اخلاقی با شما...