بیایید کمی فکر کنیم...

فرزند من! دمی چند بیش نیست که تو در آغوش من خفته ای و من به نرمی سرت را بر بالین گذاشته ام و آرام از کنارت برخاسته ام. و اکنون به تو نامه مینویسم. شاید هر که از این کار آگاه شود عجب کند، زیرا نامه و پیام انگاه به کار می آید که میان دو تن فاصله یی باشد و من و تو در کنار همیم.
اما آنچه مرا به نامه نوشتن وا میدارد بعد مکان نیست بلکه فاصله ی زمان است. اکنون تو کوچکتر از آنی که بتوانم آنچه می خواهم با تو بگویم. سالهای دراز باید بگذرد تا تو گفته های مرا دریابی، و تا آن روزگار شاید من نباشم. امیدوارم که نامه ام از این راه دراز به تو برسد، روزی آن را برداری و به کنجی بروی و بخوانی و درباره ی آن اندیشه کنی.
من اکنون آن روز را، از پشت غبار زمان ، به ابهام میبینم. سالهای دراز گذشته است. نمیدانم که وضع روزگار بهتر از امروز است یا نیست. اکنون که این نامه را مینویسم زمانه ابستن حادثه هاست. شاید دنیا زیر و رو شود و همه چیز دگر گون گردد. این نیز ممکن است که باز زمانی روزگار چنین بماند...

منبع: کتاب ادبیات عمومی دانشگاه پیام نور
این بخشی از نامه ی دکتر خطاب به پسرش هست. همیشه دلم میخواست روی اینترنت هم قرارش بدم...شاید بعدآ بقیه اش رو هم تایپ کنم...یکی از زیباترین متونی هست که به عمرم خوندم.